Raceverslag LCW marathon 2020

Voor het eerst sinds dat het corona virus in Nederland kwam, heb ik weer eens tijd en zin om een ‘persoonlijke’ blog te schrijven. Het zijn pittige maanden geweest in het ziekenhuis, maar eindelijk begint er weer wat ruimte te komen om te ademen. Aangezien ik ruim een week geleden een marathon gelopen heb, leek het me leuk om hierover te schrijven. En aangezien ik tot nu toe over al mijn marathons een raceverslag gemaakt heb, kan dit marathon raceverslag natuurlijk niet ontbreken. Veel leesplezier!

Een eigen marathon?

Na bijna elke werkdag ging ik hardlopen.

Zo rond juni/juli ontstond het idee om zelf een marathon te lopen. De Chicago marathon was gecanceld en het werd steeds onwaarschijnlijker dat er überhaupt in het najaar nog events zouden plaats vinden. Ik moet zeggen dat mijn ‘marathon-kriebels’ voor deze eigen marathon ook niet zo sterk aanwezig waren als in voorgaande jaren. Het idee om 42,195km (omg, zo ver!) zonder publiek te rennen leek me gewoon een stuk minder leuk. Toch begon ik met een schema en mijn vriend, Hampus, zou met me mee trainen. Ook de marathon zouden we samen rennen.

Helaas voelde Hampus zich al een paar weken niet fit. Gelukkig had hij geen corona en bleek het uiteindelijk te gaan om een (onschuldig) vitamine D tekort. Toch besloot hij om het trainen even op een laag pitje te zetten. Ik daarentegen rende meer dan ik ooit gedaan had.

Al voordat het marathon idee ontstond rende ik elke week zo’n 50-70km. Niet perse met een trainingsdoel, maar meer om mijn werkstress kwijt te raken. Het aantal gerende wekelijkse kilometers stond ongeveer gelijk aan het aantal gewerkte uren per week. Om even een indicatie te geven. Intervaltrainingen deed ik amper, maar mijn kilometers maakte ik.

Spontaan idee

Het was dinsdagavond 15 september. Hampus stuurde mij een Facebook link naar een event. Een hardloopevent. Het ging om een marathon in Beesel; ‘Long course weekend 2020‘. Een corona-proof marathon die op zondag 20 september georganiseerd werd. Er was een zaadje geplant. Zou ik dit al kunnen dit weekend? Is het verstandig? De afgelopen week was best stressvol (nieuwe werkplek, bezichtigingen van huizen, bieden op een huis, deadlines voor mijn opleiding en nog wat andere dingen). Het leek me heerlijk om even een weekendje weg te gaan.

Ik besloot me wat meer in te lezen over het event. De marathon bestond uit twee keer een halve marathon. Ik kon dus altijd na 21.1km stoppen. Ook het 30km punt was dichtbij het start/finish gebied, nog een mogelijkheid om te stoppen. En er was een medaille… ook niet onbelangrijk haha. Ik besloot er een nachtje over te slapen en te kijken met welk gevoel ik wakker werd. In de ochtend hebben mijn hersenen nog geen tijd gehad om zich te laten leiden door angst of doemscenario’s. Woensdagochtend werd ik wakker met het gevoel dat ik fit genoeg was om een marathon te rennen op zondag en zodoende schreef ik me in. Voordat ik weer begon te twijfelen.

Tapering

De rest van de week schroefde ik mijn kilometers flink naar beneden. Eenmaal een 8km en eenmaal een 5km. Vrijdagavond reden we naar Beesel en zaterdag had ik een extreem relaxte dag. Dit zou mijn vijfde marathon worden en nog nooit had ik zoveel rust genomen de dag van te voren. Misschien omdat in Beesel iets minder te ontdekken valt dan in bijvoorbeeld Berlijn, Pisa of New York😋.

Hampus en ik namen het raceplan door. Langzaam starten en indien mogelijk sterk finishen. Iets wat me in New York absoluut niet gelukt was vorig jaar. (Lees: starten rondom een pace van 4:24 en eindigen rondom een pace van 7:00). Oké, langzaam starten dus. Het absolute doel was finishen, maar ergens leek het me ook wel heel tof als het dan ook onder de vier uur lukte. Ik probeerde naar die gedachte niet te veel te luisteren; finishen zou al heel tof zijn!

Start – 14km

Ik had niet gedacht dat ik dit jaar nog in een start vak zou staan. Het was bijna onwerkelijk. Iets wat we ‘vroeger’ deden. Exact om 09:00 drukte ik de start knop van mijn Garmin horloge in. Gezonde zenuwen gierden door mijn lichaam. Rustig beginnen, take it easy! De eerste 15km lukte het me zowaar om me in te houden. Zowel mannen als vrouwen haalden me in. Het hielp ontzettend dat Hampus ongeveer elke 5km langs de kant stond met water, energydrank en bemoedigende woorden. Onder de bomen verloor ik een paar keer mijn GPS-signaal dus ik had slechts een indicatie van hoe snel (of langzaam) ik liep.

15 – 21.1km

Ongeveer na 14-15km veranderde het parcours ineens. Van verharde wegen kwamen we op onverharde landweggetjes terecht. Hampus was ook niet in staat om hier te fietsen. Dus ik liet hem achter. De landweggetjes waren niet alleen onverhard, maar er zaten ook best wat klimmetjes in voor Nederlandse begrippen. Voor het eerst tijdens deze marathon sloeg de twijfel toe; misschien is het beter om te stoppen bij de 21.1km… Ditzelfde zware stuk zou ik straks nog een keer moeten doen, maar dan veel en veel vermoeider. De smalle off-road weggetjes gingen door een klein bos, waar ik mijn GPS-signaal opnieuw verloor. Ik had geen idee hoe snel ik rende. Rond het 20km punt kwam ik weer ‘terug’ bij waar ik Hampus had achter gelaten. Eindelijk weer normale weg. Op het moment van de tweesplitsing ( second lap or finish) besloot ik voor een tweede ‘rondje’ te gaan.

21.2km – 34km

Warm!!

Hardop deelde ik met Hampus mijn gedachten. Ik voelde me nog prima. Geen misselijkheid, geen zware benen, geen te hoge hartslag. Ook wist ik dat de komende 14 kilometers ‘ mee zouden vallen’, maar daarna zou het zware stuk nogmaals komen. Hampus haalde me terug in het nu en ik besloot de situatie per kilometer te bekijken. Wat me ook energie gaf, was dat ik andere hardlopers begon in te halen; zowel mannen als vrouwen. Met een lekker muziekje op bleef ik door draven.

Inmiddels waren er meer mensen ontwaakt in Beesel en stonden er hier en daar wat mensen langs de kant. Op een gegeven moment leidde het parcours me over een dorpsplein met links en rechts kleine terrasjes met mensen. Ik kreeg een daverend applaus. Vrolijk zwaaide ik naar de mensen en ik riep ze toe dat ik het bij twee rondjes zou houden. Nog lachend om mijn eigen grapje, nam ik compleet de verkeerde afslag. Gelukkig zag Hampus, die achter me aan fietste, het gebeuren. Ik draaide om en kreeg opnieuw een hartverwarmend applaus, inclusief wat gelach.

30km! Jeetje. Ik had gewoon al 30km gerend. In heel 2020 was ik niet verder gekomen dan 23km aan een stuk. Doordat ik wist wat me te wachten stond, bleef ik mezelf constant toespreken. “Niet te hard, hou je in. Het zwaarste deel moet nog komen.”

35km-42.195km

Hampus moest ik achterlaten. Het begon nu echt zwaar te worden. Ik voelde de spierpijn in mijn benen lopen. Zo goed en zo kwaad als ik kon probeerde ik me te focussen op de ondergrond. Het risico om hier door mijn enkel te gaan was erg groot en het allerlaatste wat ik wilde was een blessure door een misstap. Op het parcours waren ook steeds minder mensen. Goed opletten nu! Niet weer verkeerd lopen! Mijn tempo had ik helemaal los gelaten, doordat dit stuk weer grotendeels onder de bomen liep, was de huidige snelheid op mijn horloge niet betrouwbaar.

Rond het 39km punt besefte ik me dat ik het echt ging halen. Volgens mijn horloge zelfs onder de vier uur en mijn horloge liep achter op de werkelijke afstand! Dit besef gaf me een extra boost. Ook wist ik dat rond het 41km punt ik Hampus weer zou zien.

Het laatste stuk naar de finish was weer verhard. Dit liep zoveel fijner. Hampus moedigde me aan. Hier en daar een supporter. En toen zag ik daar de finish boog. Er liep kippenvel over mijn rug. Ik probeerde er nog een soort van eindsprint uit te persen. BAM! DONE!

Het moment dat Hampus
bevestigde dat ik 3e
geworden was.

Op het podium

Tot mijn grote verbazing hoorde ik door de microfoon dat de derde vrouw nu ook gefinisht was . Iedereen die een marathon gelopen heeft kent die mega runners high wel. Ik dacht dat mijn hersenen een spelletje met me speelde. Ik rende, of eerder strompelde, naar Hampus toe. Hampus gaf aan het ook gehoord te hebben; ik had een podiumplek weten te bemachtigen.

Met mijn 3uur48minuten38seconden. Ik mocht het podium op en kreeg niet alleen een medaille, maar ook een trofee.

Terugblik

Hoe kijk ik nu terug op mijn avontuur? Nog steeds ben ik verbaasd dat ik deze marathon op nummer 3 staat van mijn snelste marathons (Berlijn 2018 is nog steeds de snelste in 3uur37minuten49seconden). Nog steeds krijg ik kriebels in mijn buik wanneer ik terug denk aan 20 september 2020. Ik zou niemand willen aanraden om zomaar vijf dagen van te voren te besluiten een marathon te gaan lopen, maar ik wil jullie wel mee geven dat je meer kan dan je denkt! En vergeet niet dat ik stiekem meer kilometers dan ooit tevoren gerend heb dit jaar. Niet specifiek of doelgericht, maar blijkbaar voldoende om de magische afstand van 42.195km onder de vier uur te rennen.

Dankjewel Hampi, dat je in mij geloofde, dat je van hot naar her gefietst bent om mij aan te moedigen, om water aan te geven en om geweldige foto’s en filmpjes te maken.

Op naar nieuwe avonturen! 😉

Liefs, Celeste

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.