Road 2 Paris Marathon 2019. Part 3/3: Langs de kant.

Het laatste deel van mijn blog over de #Road2Parismarathon2019 had ik me een paar maanden geleden compleet anders voorgesteld. Ik had gehoopt te schrijven over een snelle tijd, misschien een nieuw persoonlijk record🙈. Over het mooie parcours, langs de Eiffeltoren. Over hoe ik genoten had van het publiek en hoe het finishen op de Champs Elysee was😍.

In mijn vorige blog heb je gelezen waarom ik besloot niet te starten. Met pijn in mijn hart. In dit laatste deel van de driedelige #road2parismarathon blog vertel ik je hoe ik de Parijs marathon ervaren heb. Langs de kant. 

Confrontatie.

Een deel van mij had ontzettend veel zin om vier dagen naar Parijs te gaan. Maar een misschien wel groter deel was ook bang voor de confrontatie. Aanmoedigen bij een race waar je maanden naar uit gekeken hebt, waar je hard voor getraind hebt en waar je veel voor gedaan en gelaten hebt. Andere mensen zien rondlopen met de medaille die jij zo graag had willen dragen🏅. Waar jij zo graag diep voor had willen gaan.

Toch wou ik perse mee naar Parijs 🗼. Niet alleen omdat het me heerlijk leek er een paar dagen tussen uit te zijn, maar ook omdat mijn hardloopvrienden de marathon wel gingen rennen🏃‍. Zodoende besloot ik mee te gaan, als support. De super lieve mensen van het JBL running team ontvingen me met open armen. Supporters horen er net zo goed ook bij toch?!😁

De dag voor de marathon.

‘Focus niet op de dingen die je niet kunt doen, focus op de dingen die je wel kunt doen.’

Ik denk dat dit me best goed gelukt is. Op zaterdagochtend werd er een 5km breakfast run georganiseerd door Parijs🇫🇷. In plaats van een medaille kregen de deelnemers een mooi t-shirt en bij de finish lagen Franse croissantjes en koffie voor ons klaar🥐☕. Ik genoot. Ik genoot van iedere stap, maar ik voelde aan mijn benen dat 42.195km de volgende dag gelijk zou staan aan mijn lichaam naar de sloop brengen. Een bevestiging dat ik de goede keuze gemaakt had om niet te starten. De mensen om me heen waren trots. Ik weet niet of ik trots was op mezelf. Niet starten voelde ergens ook ‘zwak’.

Gelukkig had ik niet veel tijd om na te denken. Na de breakfast run nam JBL ons mee naar een prachtige loft ergens in Parijs. Daar genoten we van een heerlijke lunch en kregen we een 75minuten durende yoga les🧘‍. In het kader van focussen op wat ik wel kan! Oh… en nog een klein voordeel van geen marathon rennen:  ’s avonds kon ik los gaan met sushi en cheesecake, terwijl de rest van de lopers borden met pasta naar binnen werkten😜.

Met een tevreden gevoel viel ik in slaap. So far nog geen échte moeilijke momenten gehad, maar vooral heel veel dingen om dankbaar voor te zijn.

Cheersquad.

‘Energy flows where attention goes.’

‘I gave myself two options this morning☺️ Or 1) Being sad, emotional and thinking it’s unfair that I’m the one who’s always injured😔
Or 2) Being happy that I’m in Paris🇫🇷🥐, cheering for those who can run 🏃🏼‍♀️🏃🏼‍♂️ and dreaming about running a marathon again soon myself 😍 I chose option 2 and I had a great day❤️’

Bovenstaande schreef ik de avond na de marathon op Instagram. En zo was het ook echt. Ik heb genoten! De sfeer, de hardlopers, Parijs, samen met Crissy via de metro van cheerpunt naar cheerpunt🥳.

Crissy had vorige week de marathon van Rotterdam gelopen en was nu ook mee naar Parijs als supporter. Waar ik van plan was alleen ‘Kom op’ te roepen of ‘Woehoe’, had Crissy posters gemaakt, confetti gekocht en minnie mouse oortjes meegenomen😂. De minnie mouse oortjes dienden overigens een functioneel doel. Hoe moeten twee meisjes van nog geen 1.64m anders opvallen in de mensen massa? 55.000 hardlopers, laten we zeggen met twee supporters per persoon, zijn een he-le-boel mensen! 😱

Het voelde zo goed om toch een soort van deelgenoot te zijn van de marathon😊. ’s Avonds nam JBL ons mee naar een restaurant, waar ik nog bijna hongeriger dan de marathonlopers, me te goed deed aan een drie gangen menu. Want geloof me: aanmoedigen in een wereldstad als Parijs is best vermoeiend. Deze dag was weer de bevestiging van datgene wat ik al wist: marathons zijn magisch😍.

Marathon 2019: yes or no?

‘Go after your dream, no matter how unattainable others think it is’

Ik weet dat ik geduld moet hebben en mijn lichaam de tijd moet geven💫. Maar ik weet ook dat wanneer ik dat doe, het mogelijk is: een marathon aan het einde van 2019. Dat is mijn grote doel, dat was een van de de redenen waarom het niet starten in Parijs een stuk makkelijker was. Het antwoord op bovenstaande vraag is dus: YES! Laten zien dat wanneer er ergens een deur sluit (Parijs), ergens anders een raam geopend wordt (…) Want dat geloof ik met heel mijn hart😘.

Tot juli 2019 ga ik me volledig richten op herstel. Korte afstanden, loopscholing, pilates, core oefeningen, rust. En daarna? Dan begint mijn nieuwe #road2….

Ik wil nog één maandje wachten met het definitief uitspreken. De laatste uitslagen en adviezen van de sportarts afwachten. En dan… dan zal ik bekend maken waar ik eind van dit jaar mijn derde marathon alsnog hoop te finishen!😙😏

Ik hou jullie op de hoogte! 

Liefs Celeste

3 gedachten over “Road 2 Paris Marathon 2019. Part 3/3: Langs de kant.

  1. Mooi geschreven en ook hoe open je erover bent geweest de laatste maanden. Gelukkig gaat het beter en goed met je herstel en ik hoop voor je dat je eind 2019 alsnog een marathon kan lopen.

    Groetjes,
    Rene

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.