Road 2 Paris Marathon 2019. Part 2/3: Plot twist.

Welkom bij mijn 2e blog over mijn #Road2ParisMarathon2019! Ik zal meteen met de ‘plot twist’ beginnen: op 14 april 2019 sta ik niet aan de start van de Parijs Marathon, maar aan de kant. Wanneer, waarom en hoe ik deze knoop heb doorgehakt, deel ik in deze blog. Geloof me, het was geen makkelijke beslissing😔. Ik neem jullie mee door de rollercoaster genaamd #Road2Parismarathon2019 van de afgelopen weken🙌🏻

Wanneer heb je pijn?

Eind januari schreef ik in mijn mijn blog ‘En bij elke stap die ik zette leek het of ik door mijn rechterbeen zakte.’ Ondanks deze nogal verontrustende constatering, sloot ik mijn verhaal af met de volgende zin: ‘Ik ga in ieder geval niet opgeven en zo hoop ik 14 april tóch fit aan de start van marathon van Parijs te verschijnen!😁’ 

Dit soort motiverende uitspraken zijn goed, maar ik heb de enorme druk die ik mezelf hiermee oplegde onderschat. Want als er een ding is waar ik een hekel aan heb is het opgeven.

Overigens kon ik nog redelijk hardlopen met mijn ‘niet meewerkende been’ en zolang dat ging was ik tevreden. Mijn fysiotherapeut, Vinnee Los, dacht daar anders over. Gelukkig maar, achteraf gezien.

De klacht was vaag. ‘Nee, ik heb niet écht pijn. Ja, het hardlopen gaat niet lekker. Nee, ik heb er niet altijd last van.  Ja, er is krachtverlies in mijn rechterbeen’. Als dokter ben ik erg geneigd om mijn eigen diagnoses te stellen, vaak inclusief advies👩🏼‍. Overigens komt het advies aan mezelf bijna nooit overeen met het advies wat ik een patiënt zou geven🙈.

Mijn verklaring voor het ‘niet meewerkende been’ was dat ik in Egmond aan zee de halve marathon met spierpijn gelopen had. En nu hield deze spierpijn ‘gewoon’ heel erg lang aan. Mogelijk in combinatie met stress op werk. Niets ernstigs, gewoon blijven rennen op geleide van de pijn, was het advies aan mezelf. 

Pijn of geen pijn, er zat iets niet goed. Vinne was het ook niet eens met ‘gewoon blijven rennen’. Dus samen maakten we een plan B. Plan B bestond uit fysio behandelingen en trainingen op de ZeroRunner*.

Langzaam ging het beter, maar Parijs kwam dichterbij en ik had inmiddels al bijna drie weken niet meer op de weg gelopen…

Gegokt en gewonnen.

Half februari. Maanden geleden had ik samen met een van mijn beste vriendinnen een startbewijs geregeld voor een halve marathon in Londen😍. Starten zou een enorme gok zijn. Mijn hardloopverslaving won het van mijn verstandige brein. Met overigens goede argumenten. Mijn hardloopverslaving heeft altijd waterdichte argumenten😋.

Hardloopverslaving aan het woord: ‘Uitstappen tijdens deze halve marathon is super easy. Het is een 21.1km door een klein park. Terug naar de finish lopen is maximaal 3km. En je hebt net 500m gerend, zonder door je benen te zakken. Enne… je moet toch je kilometers maken voor de Parijs marathon! Overigens is de medaille ook echt super mooi, hoeveel spijt ga je krijgen als je zonder deze enorme medaille naar huis gaat?? En vergeet niet dat je op de ZeroRunner getraind hebt, dus een halve marathon moet te doen zijn!’😁

Ik ben gefinisht🏅 En min of meer zonder last en in een redelijke tijd. Toch waren er weer verborgen aanwijzingen dat er iets niet goed zat. Met een hartslag van 192bpm in de laatste 3km besefte ik dat mijn lichaam keihard aan het werk geweest was.  ‘Conditioneel weer wennen aan een lange afstand, komt goed. Misschien was het ook wel een foutieve meting’ was dit keer mijn verklaring.

Rode lampjes kapot slaan.

‘Je rijdt over de snelweg. Je werpt een blik op je dashboard en ziet een rood lampje branden: er is onderhoud nodig. Wat doe je? Pak je de noodhamer om met een flinke tik het lampje te doven of breng je de auto naar de garage? Ik gok het laatste. Het gekke is dat je de waarschuwingslampjes van je lichaam vaak wel een tik geeft of negeert. Je jakkert gewoon door, soms zelfs tot de motor kookt’ **

Wauw, dit citaat uit mijn boek ‘Mindgym’** kwam bij me binnen😱. De waarschuwingslampjes van mijn lichaam sla ik inderdaad het liefst meteen kapot.  BAM. Het feit dat ik na het lezen van dit citaat zo’n tien minuten voor me uit heb zitten staren zegt genoeg.

Na de halve marathon in Londen heb ik nog achtereenvolgens op de zondagen 20km, 25km en 21km gerend🏃‍. Alle drie de keren gevolgd door veel spierpijn en het gevoel of ik geen twee dagen moest herstellen, maar 2 maanden. Na deze laatste 21km pakte ik niet de noodhamer, maar ik bracht mijn lijf naar de garage (a.k.a. de huisarts) op advies van Vinne.  Nu was het ineens mijn linkerbeen waar ik door heen zakte…😅

Slecht nieuws.

Strompelend kwam ik de spreekkamer binnen. ‘Of mijn bloed gecontroleerd kon worden vanwege onverklaarbare spierpijnen’ Ik verzocht mijn huisarts vriendelijk om alles op mijn handgeschreven briefje te laten bepalen en geloof me, het was een aardig lang lijstje. Erg leuk een dokter op je spreekuur, not’😂. 

Toen ik een paar dagen later gebeld werd, wist ik dat het niet goed was. Dokters bellen alleen zelf als er afwijkingen gevonden zijn. Ik werd verwezen naar het ziekenhuis. En als je denkt dat ik meteen een streep door Parijs zette, dan heb je het mis. Pas na een lang gesprek met mijn fysiotherapeut, wat meer weg had van een sportpsychologisch consult, hakte ik de knoop door.

Ik zal niet teveel in medische details treden. Maar de conclusie is dat ik overtraind ben. Niet door een te hoge belasting in de afgelopen weken, maar in de maanden daarvoor.  Mijn lichaam is nooit écht hersteld na de marathon van Berlijn in september 2018. Elke training was geen opbouw maar afbraak. Precies zoals ik het diep van binnen wel aanvoelde. Dit was te zien in mijn bloed, verhoogde bloedwaarden niet van één te zware training, maar het resultaat van maanden lange langzame opstapeling. Eindelijk een verklaring voor al die spierpijn, maar niet wat ik wilde horen.

Goed nieuws.

Laten we het maar goed nieuws noemen😋. Ik mag fietsen en ik mag zwemmen. Ik moet pilates gaan doen, om mijn rug en core sterkter te maken. Ik ben niet dodelijk ziek (ook fijn om te weten) en een najaarsmarathon dit jaar is zeker haalbaar👟. Mits ik minimaal 3 maanden uittrek om volledig te herstellen😊en heel, maar dan ook heel langzaam, het hardlopen weer opbouw.

Vanzelfsprekend hou ik jullie op de hoogte over mijn #road2recovery!  Enne… ik ga nog steeds met het JBL running team naar Parijs. Als support voor mijn vrienden en de andere hardlopers. Plus een rustige 5km rond de Eiffeltoren en langs de Seine klinkt ook niet verkeerd toch? 😍.

Liefs Celeste

 

*ZeroRunner: ‘The Zero Runner provides a natural, smooth motion that truly replicates running but without the impact.’ Een soort next level crosstrainer dus, waarbij je wel de hardloopbeweging maakt, maar minimale impact hebt op je gewrichten en spieren hebt.

**Citaat uit het boek: ‘MINDGYM. Sportschool voor je geest van Wouter de Jong. Een boek wat mij de afgelopen weken een heleboel nieuwe inzichten heeft gegeven. Want als je lichaam je in de steek laat, dan komt een sterke geest heel goed van pas. Geloof me.

2 gedachten over “Road 2 Paris Marathon 2019. Part 2/3: Plot twist.

  1. Wat mooi van je en zo open over je blessure waardoor je helaas geen marathon van Parijs kunt lopen.
    Zeker ook als arts denk je dat je hetzelf kunt diagnostiseren maar soms heb je een andere partij nodig die je advies heeft gegeven. Ik heb het 3x gelezen , ik vind het heel bewonderingswaardig van je hoe open je erover spreekt en deelt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.