Raceverslag Berlijn Marathon 2018

Hier zit ik dan achter mijn laptop. Zoekende naar de juiste woorden. Woorden die precies vertellen wat ik wil zeggen. Zoekende naar zinnen waarmee ik kan uitleggen wat er zo magisch is aan het rennen van een marathon 💫.  

Inmiddels is de marathon van Berlijn twee weken geleden en heb ik nog steeds die perfecte woorden niet kunnen vinden. Terwijl ik deze ervaring zo graag wil delen☺.

Aangezien van uitstel afstel komt, heb ik vandaag besloten om maar gewoon te gaan typen🖥. In deze blog probeer ik je met de woorden ik uiteindelijk gevonden heb, mee te nemen door mijn tweede marathon. Inclusief voor de liefhebbers, en als reminder voor mezelf, ook een aantal persoonlijke marathontips 🙋‍.

The marathon featuring…

WhatsApp Image 2018-09-28 at 17.55.38 (2)
Bietensap drinken op werk.

Voor ik begin met mijn raceverslag, wil ik eerst even mede-#beatberlin42’ers bedanken🙏. Want het Berlijn avontuur ben ik niet alleen ingegaan. En ondanks dat ze zeggen dat hardlopen een individuele sport is, weet ik zeker dat ik mijn marathon compleet anders gelopen had zonder Chris, Jermaine, Erik en Eleanor. Je leeft er weken samen naar toe, de dagen van te voren praat je over niets anders en na afloop waren zij degenen die ik kon knuffelen💕. Plus samen bietensap drinken maakt het nét wat minder vies💁‍.

Dus hierbij mijn eerste tip: haal iemand over om dezelfde marathon te lopen als jij. Ook al loop je niet samen. Het samen er naar toe leven, maken de voorbereidingsweken zoveel leuker! 😁

Wanneer je ontbijt met marathonlopers…

Zondagochtend 16 september. Opgelucht werd ik wakker. Geen sessies plafond staren of marathonnachtmerries, maar gewoon een goede nachtrust. Zoals elke hardloper het wel kent, lagen onze wedstrijdoutfits, sportvoeding en startnummers netjes naast ons bed. Aangezien mijn langste duurloop, 32km, erg goed ging op havermout, banaan en pindakaas, had ik dit precies in de juiste verhoudingen meegenomen van thuis👌🏻.

Je herkent een ontbijtzaal met marathonlopers meteen. Er wordt nauwelijks wat van het buffet genomen en mensen zitten met de gekste ‘van thuis meegenomen ontbijtjes’ in de ontbijtzaal😂. 

Toch ontstond die ochtend nog een licht stressmomentje bij me🙈. De beide koffiezetapparaten in de ontbijtzaal deden het niet, net toen ik koffie wilde halen ☕. Ik stormde met een gemiddelde snelheid van 20km/h de keuken in om een onschuldige ober zeer dringend te vragen dit zo snel mogelijk op te lossen. Wat marathonzenuwen met een mens doen hé… De beste man wist gelukkig met een simpele handeling beide apparaten weer aan de praat te krijgen, waarna hij hoofdschuddend wegliep. Oeps🤭.

Na het ontbijt, en de koffie😜, was het tijd om onze racekleding aan te trekken én om onze armen onder te schrijven. Op mijn rechterarm schreef ik de tempo’s op die ik wou lopen. Op mijn linkerarm de drankposten waarbij ik een gelletje of energiesnoepje moest nemen.

Mijn tweede tip: schrijf op je arm wanneer je een gelletje gaat nemen. Geloof me, ik vond het van te voren ook onzin. Maar tijdens de marathon gaf het me écht houvast. Ik ga dit zeker weer doen!

Het moment waarop ik écht zenuwachtig werd…

Het moment dat ik écht zenuwachtig werd, kan ik me nog zo voor de geest halen. We waren al aangekomen op het marathon terrein. Erik en Eleanor stonden nog even in de rij voor de dixies. Jermaine en ik zaten op een stoeprandje. In een poging om onze benen nog wat laatste rust te gunnen😊.

Volgens het schema op mijn linkerarm moest ik nu een flesje sportdrank drinken. Hét moment dat ik deze sportdrank naar binnen goot, gebeurde er iets.

Ik besefte me opeens dat ik over een klein uurtje écht moest starten. Dat ik wel eens heel veel pijn zou kunnen gaan hebben én dat best mogelijk was dat ik de finish helemaal niet zou halen door mijn stijve voeten of door iets compleet anders. 

Onrustig ben ik zeker 10x opgestaan, om vervolgens weer naast Jermaine neer te ploffen.  En aan Jermaine te vragen: ”Ben je al zenuwachtig?’, Gaat het wel goed met je?’ Dit is wat ze noemen projectie, want Jermaine straalde pure rust uit😆. Gelukkig is Jermaine een held in pep-talks geven, waardoor mijn hartslag toch iets kon zakken.

Op de filmset van de Hungergames…

Time to go. In een grote mensen menigte liepen we op weg naar onze startvakken. Aangezien we allemaal van plan waren andere tempo’s te lopen, moesten we in andere startvakken starten. Bij Startvak G namen we afscheid van Eleanor alsof we haar nooit meer terug zouden zien😂. Behalve van Eleanor, namen we ook afscheid van onze mooie rode truien. Die we speciaal gekocht hadden om ons warm te houden voor de start.

Tip drie: neem een grote trui mee in het startvak. Goed genoeg om je warm te houden, maar lelijk genoeg dat je er geen moeite mee hebt om met kledingstuk achter laten. 

Erik, Jermaine en ik liepen verder in de mensen massa. Ik kreeg het gevoel dat ik in de Hunger Games beland was. Duizenden mensen met strak voor zich uit kijkend😳. De een gedroeg zich nog vreemder dan de andere. Langzaam bewogen we ons voort richting ons ‘vak’. Ook van Jermaine moesten we afscheid nemen, hij startte in het vak voor ons.

Gelukkig bleef Erik bij mij. We hadden besloten om samen te rennen. Voor zover dit mogelijk was in de enorme mensen massa en voor zover we elkaar konden bijhouden.

Voor je het weet heb je 10 kilometer gerend…

Het moment waarop ik mijn eerste stap zette, vond ik een gek moment. Ik besefte me dat ik nu 42.195km lang niet meer zou stoppen met deze beweging maken. Onze eerste kilometer verliep in pace 5:12. Erik stak een duim naar me op. Nog maar 41km te gaan🏃‍.

De gespannen gezichten verdwenen langzaam. Mensen begonnen te lachen en te genieten. Na kilometer zes werd ook ik rustiger, mijn hartslag ging wat omlaag en het tempo juist wat omhoog.

Het bij elkaar blijven ging ons goed af. Zelfs bij de enorm drukke water posten. Want ook bij de eerste waterpost al was het drinken om een bekertje.

Mijn 4e tip. Loop helemaal naar achteren door bij de waterpost. Ze schenken daar hetzelfde water, maar je loopt minder risico om je loopmaatje kwijt te raken of op een perongeluke duw in je zij. 

En door… We vlogen lachend over het parcours. Letterlijk. En zomaar ineens hadden we 10km gerend. 

Op naar de helft…

‘Nu hebben we de Dam tot Damloop gelopen’ , was onze scherpe conclusie na 16km😋. Nog steeds lachend en nog steeds rennend in hetzelfde redelijk constante tempo (4:57-5:05).  Toch was er voor mij iets veranderd. Mijn voeten waren inmiddels best wel stijf geworden. Aan beide kanten voelde ik dat er vocht ontstaan was. Ik zag het ook aan mijn oplopende hartslag.

Doordat Erik lachend over het parcours bleef slingeren, want dat was écht wat we deden😂, verloor ik mezelf gelukkig niet in doemgedachten. Want die zijn het gevaarlijkste in een marathon! Je moet in jezelf blijven geloven.

En daar was toen de halve marathonboog! We waren op de helft. Nu begonnen we aan de ‘terugweg’. Er kwam weer een soort rust over me heen. De stijfheid werd in ieder geval niet erger en WE WAREN AL OP DE HELFT! 😍

 

Wanneer de marathon écht begint…   

‘Tot de 30km is inlopen, daarna begint de marathon’. Voor Erik en mij begon de marathon denk ik iets eerder. Rond de 28km werd de frequentie van onze ‘gek-doen-momentjes’ lager. Kilometer 29 liepen we in een pace van 5:15.

Nu kwam het moeilijke moment. Erik ging iets vertragen, maar ik had sterk het gevoel dat ik überhaubt niet meer over de finish zou komen, als ik hier nu aan toegaf. Nadat Erik zo’n 5x gezegd had dat ik door moest rennen, namen we afscheid.

Tip vijf: als je met iemand samen loopt, maak van te voren afspraken. Erik en ik hadden alle mogelijke scenario’s wel 100x doorgenomen.

En ondanks dat voelde het toch zo oneerlijk om alleen verder te gaan, juist doordat we samen gelopen hadden,  waren deze 30km zo soepel  en snel verlopen.

Alleen verder…

Daar ging ik dan. Ik wou perse met dezelfde pace doorrennen. Mijn horloge gaf telkens aan dat ik nog rond de 5:00 liep. Bij 32.5km nam ik mijn laatste gelletje. Hier moest ik het mee doen, mijn lichaam moest nu voldoende energie hebben om de finish te halen🙏. En zo voelde het ook. Alleen die voeten. Zo stijf😶. Ik merkte dat Erik me toch meer had afgeleid van de pijn dan ik zelf door had🙈.

Rond het 34km punt kwam er een Spaans meisje vanuit het publiek naast me rennen. Ze kende me via Instagram en begon enthousiast in half Engels/ half Spaans tegen me te praten. Een kilometer lang rende ze naast me: pace 4:53. Toen moest ik opnieuw alleen verder.

Mind over matter…

Dit was het bewijs. Ik had nog genoeg energie. Als het me zo gemakkelijk lukte om te versnellen én te kletsen op het 35km punt! 😁 Ik zette wat hardere muziek op en gooide af en toe mijn armen in de lucht of ik op een feestje stond #marathoncrazies 🕺🏻.

Mijn laatste tip: wil je in Berlijn niet teveel meters maken, probeer dan echt de blauwe lijn te volgen. Door de brede straten en de duizenden mensen is het gevaar op slingeren groot. Sowieso verliest je horloge af en toe GPS door de hoge gebouwen. Dus focus ook niet téveel op de afstand die je horloge aangeeft🙋🏼‍.

Omg. Ik. ga. finishen.

Kilometer 38 tot en met 41 had ik het echt heel zwaar. Mijn voeten werden nu zo stijf, mijn muziek kon niet harder en mijn benen waren ook gewoon zwaar door de mega afstand😱. Toch voelde ik geen moeheid in mijn lijf. Ook geen misselijkheid. Of buikpijn.

Ik visualiseerde mezelf finishen. Op dat moment gaf mijn horloge aan dat ik er al 42km op had zitten. Nu wist ik zéker dat ik het ging halen. No matter what. En wanneer je je dat beseft, krijg je weer energie. Zodoende rende ik de laatste 2.195 kilometer de snelste pace 4:48 die marathon en kwam ik MEGA trots over de finish 🏅😀.

WhatsApp Image 2018-09-28 at 17.55.39 (4)
Officiële eindtijd:                     3uur,37minuten,49seconden.  7 minuten sneller dan in Amsterdam!

 

Medal time!

Kippenvel toen ik mijn medaille omgehangen kreeg 🏅. Kippenvel toen ik Erik later ook zag op het finish terrein. Kippenvel bij alles wat ik zag. Wat was dit toch geweldig. Na de finish waren Erik en ik bijnae meteen weer onze energieke zelf.

De stijfheid in mijn voeten was helaas nu echt maximaal geworden. Schuifelend moest ik me voortbewegen. En heel licht… heel licht voelde ik mijn rechterknie. Gelukkig had ik op dat moment nog téveel adrenaline en endorfines om me er écht druk om te maken😊.

Uiteindelijk is onze hele #beatberlin42 team gefinisht. Allemaal hadden we het op onze eigen manier ontzettend zwaar gehad, maar allemaal hebben gedaan! Zo MEGA TROTS!😍

Twee weken later…

Helaas heb ik dit prachtige avontuur niet gratis gekregen. Behalve een medaille en een eeuwige roem in de bijlage van de Berliner Morgenpost, ben ik de marathon niet geheel onbeschadigd uitgekomen. Mijn herstel duurt écht langer dan ik gedacht en gehoopt had🙈.

En toch… toch droom ik alweer over een voorjaarsmarathon. Alleen dit keer ga ik het net iets anders aanpakken. Daarover later meer. Nu eerst full focus op herstel van knie en voeten 🙅🏼‍.

 

Liefs Celeste

 

De grootste uitdaging na de marathon…

 

4 gedachten over “Raceverslag Berlijn Marathon 2018

Laat een reactie achter op Jermaine Maaijen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.