Raceverslag Olympische Afstand Triathlon in Amsterdam.

Laat ik maar meteen beginnen met de conclusie: triathlonnen moet je leren en de eerste keer ga je zeker fouten maken😂! Afgelopen weekend heb ik de Olympische Afstand triathlon gedaan in Amsterdam. 1500m zwemmen, 45km fietsen en 10.6km rennen.

Ondanks dat ik alles tot in de puntjes voorbereid had, ging het toch niet geheel vlekkeloos🙈. In deze blog lees je over de ‘day-before’, onze chaotische start en natuurlijk hoe het zwemmen, fietsen en rennen me vergingen 🏊🏼‍🚴‍🏃🏼‍.

De day before

Een week van te voren ontvingen we het 20-pagina’s-tellende-instructieboekje met alle regeltjes rondom de race.  Alsof ik op 8 juli een tentamen zou moeten maken, ging ik met een markeerstift en aantekeningenboekje aan de slag. Geneeskunde studeren is er niets bij 😉!

Met een goed voorbereid gevoel stapte ik dan ook de auto in de dag van te voren. Het enige waar ik me nog zorgen om maakte was de watertemperatuur.

De watertemperatuur

Nooit gedacht dat er een moment in mijn leven zou komen dat ik me daar druk over zou maken. Blijkbaar kan het leven soms onverwachte wendingen aannemen😜.

22 graden of hoger en we zouden geen wetsuit mogen dragen. Voor degenen die mijn vorige blog gelezen heeft, was mijn laatste keer zwemmen in open water nogal traumatisch.

Een wetsuit dragen had voor mij 2 voordelen. Ten eerste heb ik geen drijfvermogen💁‍. Zonder wetsuit ga ik automatisch verticaal in het water liggen, met als gevolg veel weerstand. Zie figuur 1 ter verduidelijking. Ten tweede geeft het dragen van een wetsuit een ‘ik heb minder kans op verdrinken’ gevoel😊.

Figuur 1
Bike en helm in-checken

Daphne, die ik inmiddels bestempeld heb als ‘triathlon-vriendinnetje‘✌, en ik voelde ons wel een beetje Jut en Jul tussen de ogenschijnlijke doorgewinterde triathleten.

Ik probeerde zo onopvallend mogelijk bij de man naast me te kijken👀, waar en hoe hij de 5 stickers vanuit onze registratie envelop plakte. 1 op de fiets, 3 op de helm, 1 om je tas.

Als aanvulling op ons uitgebreide instructieboekje, was er die dag ook nog een bijna uur durende briefing. I told you, er komt zoveel kijken bij een triathlon deelname!

Mijn hart begon sneller te kloppen toen daar gezegd werd: ‘De medailles zijn super mooi! Wat een mooi plakken🏅’

Helaas volgde de anticlimax snel: ‘Maar ze zijn helaas niet op tijd hier, dus jullie krijgen ze later per post toegestuurd.’✉

Stiekem vond ik het wel grappig dat ik ook de grote mannen achter me teleurstellende geluiden hoorde maken. I’m not the only one who’s addicted to medals. Maargoed, ik vond dat ik eerst maar eens moest finishen, voordat ik me druk mocht maken over medailles😅.

Starten doe je (niet) zo. 

Zondagochtend 5:00 wakker en ik ben wakker!😁 It’s TRIATHLON RACEDAY!

Onze logeerplek, het appartementje van de broer van Daphne, was inmiddels omgetoverd tot een soort van ontploft atletenhuis🙈. Van sportvoeding tot wetsuit, van hardloopschoenen tot babyolie, van een verdwaalde bidon tot enkelbandjes met registratiechips.

Met een taxi vol triathlonspullen kwamen we meer dan op tijd aan op het ‘triathlon terrein’. Daar werden we uit ons lijden verlost.

‘It will be a wetsuit allowed race, the water temperature is below 22 degrees.’  We juichen alsof we al gefinisht waren🎉. 

Aangezien we ruim optijd aanwezig waren, gingen we op ons gemakje ons wetsuit aan en uit trekken om te oefenen, foto’s maken, de wissel van zwemmen naar fietsen simuleren😋.

En toen was het ineens een halfuur voor de start. Er was nog geen startnummer op onze arm geschreven, onze tassen moesten nog bij de baggage drop-off afgeleverd worden en we hadden geen idee waar de last-minute-briefing was. PANIEK!🙄

Resultaat:  we misten de last-minute-briefing, het was chaos bij onze plek in de wisselzone en de zwemspullen inc. startbewijzen hadden we nog in de wisselzonde liggen. 

Waar je alleen mocht alleen komen op vertoon van je… startbewijs😅

Gelukkig was de bewaker van de fietsen alleraardigst en mochten we snel onze zwemspullen halen. Zodoende stonde we om 08:55 toch tussen de rest van de triathleten, klaar om de Amstel in te springen🙂!

Part 1. Zwemmen, 1500m🏊🏼‍.

Elke seconde mocht er iemand het water in. De zenuwen namen toe. Ik begon aan random mensen om me heen te vragen hoelang zij verwachtte over het zwemmen te doen. Helaas was er niemand bij die zei: ‘Oh ruim een uur’.

Voor ik het wist, werd ik richting de blauwe stijger geduwd, de Amstel in.

Toen mijn horloge een seintje gaf dat ik 250m gezwommen had, kreeg ik vertrouwen. En ik had nog geen slok van de Amstel binnen gekregen. Ik was zo blij met het wetsuit❤.

Wanneer ik tegen iemand aan zwom, dit gebeurde nogal vaak🙈, ging ik even over op schoolslag. Maar met trots kan ik zeggen dat ik in 34minuten en 52seconden het water uit kwam. Niet getraumatiseerd, bijna alles in borstcrawl gezwommen en amper water vanuit de Amstel in mijn maag😁.

Part 2. Fietsen, 45km🚴‍. 

3minuten en 39 seconden later zat ik op de fiets.

Ik propte een zelfgemaakt bananenbroodje in mijn mond 🍌en begon als een gek te trappen. De eerste 5km heb ik in een soort roes gefietst. Zo blij dat ik het zwemmen overleefd had.

‘Jill, Jill’ hoorde ik iemand op een kruispunt gillen. Of was het nou ‘geel, geel’? Geel betekende namelijk stayeren, het ‘in het wiel fietsen van een andere fietser’, wat verboden is tijdens een triathlon. Een gele kaart betekende dat je een aantal minuten in de Penalty zone een staftijd uit moest zitten. Deed je dat niet, dan zou je gediskwalificeerd worden en geen eindtijd hebben❌.

Nadat ik me hier zo’n 20km lang zorgen om gemaakt had, kwam mijn volgende angst. Ik was verkeerd gefietst, ik zat op het parcours van de 1/2e triathlon😳. Na 22km stond er namelijk ‘Keerpunt half distance’ en vanuit de briefing van gisterenmiddag wist ik dat het keerpunt van de OD triathlon eerder had moeten zijn 😱.

Mijn zorgen om een gele kaart verdwenen. 90km fietsen. No way! Ik remde af. Keek achterom. Daar kwamen een paar mega snelle fietsers op me af. Was ik echt zo stom geweest om de afslag te missen?😅

In paniek sprak ik andere fietsers aan met de vraag of ik op het parcours van de 1/2e triathlon beland was. Dit waren de antwoorden die ik kreeg:

  • Pas op, niet naast me fietsen‘,
  • What do ya say? This is cyclnig part 🤪’,
  • Ja we krijgen kilometers extra kado‘, en
  • Gewoon doorfietsen meisje, komt goed!’

Niet echt antwoorden waar ik wat aan had🙄.

Tot mijn grote opluchting verscheen na 45km de wisselzone. Wat bleek achteraf: tijdens de gemiste ochtendbriefing was aangekondigd dat het fietsparcours aangepast was. Van 40km naar 45km. Met hetzelfde omkeerpunt als de 1/2e triathlon.

Eindtijd fietsen: 1uur38minuten17seconden (27.6km/h) 

Part 3. Hardlopen, 10.6km🏃🏼‍.

Wissel 2 verliep in 2minuten en 21seconden. Wat was ik opgelucht dat ik terug was. Opgelucht dat ik niet daadwerkelijk 90km hoefte te fietsen. Mijn benen voelde nog zo goed👌🏻! De 1e kilometer had ik na 4minuten en 34seconden erop zitten. Toch voelde het zo sloom in vergelijking met het fietsen 😋.

Het hardloopparcours bestond uit twee rondjes van 5.3km. Afgeleid door mijn supporters aan de zijkant van het parcours, rende ik na 5.3km zelfverzekerd naar de finish.

Vlak voor de finish realiseerde ik me dat ik nog 5.3km moest😂. Vermoeide finishende deelnemers ontwijkend (sorry!) rende ik terug.

Dit is zo typisch mij. Bijna op de valreep alsnog gediskwalificeerd worden vanwege te vroeg finishen. 

Tijdens het 2e hardlooprondje kwamen de zorgen over het diskwalificeren tijdens het fietsen weer terug. Riep die man nou ‘Jill’ of ‘Geel’?? Ik ben niet bij de penaltybox afgestapt. Compleet vergeten💁‍.

Mijn benen begonnen ondertussen steeds vermoeider te voelen. Mijn tempo zakte terug. Gelukkig stonden er allemaal lieve mensen aan de kant van het parcours😍. En na 49minuten en 19 seconden (12.7km/h) mocht ik dan écht onder de finishboog doorlopen.

Netto tijd inclusief wissels: 3uur8minuten28seconden. 

Enne, ik ben niet gediskwalificeerd, want mijn tijd stond na afloop netjes tussen de gefinishte deelnemers😉!

Eens maar nooit weer of morgen weer?

Haha, geen van beide. De focus gaat nu liggen op de marathon van Berlijn over minder dan 10 weken. Maar daarna… daarna staat de volgende triathlon alweer gepland. 29 september, de sprint Bosbaan triathlon. Om nog één keer voor de winter komt te ervaren hoe gaaf dit is😊. Want al met al kijk ik terug op een prachtige race met een heleboel leerpuntjes😜.

Heb jij wel eens meegedaan met een triathlon? Ik kan het je zeker aanraden!😘

 

Liefs Celeste.

 

3 gedachten over “Raceverslag Olympische Afstand Triathlon in Amsterdam.

  1. Hoi Cel ik was al fan van je maar met deze heerlijke verslagjes heb je me helemaal. Wat kun jij heerlijk enthousiast schrijven. Echt zo leuk om te lezen. En natuurlijk gefeliciteerd met deze geweldige prestatie!!! Zo knap! Beetje maf is het wel om last minute het fietsparcours zo drastisch te veranderen. Liefs Peter

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.