Raceverslag Amstel Gold Race. Mijn leven als de Cauberg.

Afgelopen weekend heb ik meegedaan aan de Amstel Gold Race.  Nooit eerder schreef ik een raceverslag over een wielertocht 🚴‍, maar eens moet de eerste keer zijn! Nog voordat ik begin met schrijven, even een rectificatie van de titel. Het woord ‘raceverslag’ kan de indruk bij je wekken dat ik 60km lang maximaal gegaan ben. Dit was niet het geval. Lees maar mee 😁

Hoe mijn gedachten gaan tijdens het sporten

Wanneer ik sport, en dan met name tijdens duurtrainingen, denk ik na. Soms gaan deze gedachten over wat ik wil eten die avond🍝, soms gaat het over werk, maar tijdens de Amstel Gold Race dit weekend dacht ik na over mijn leven. Of misschien meer het leven in het algemeen. Al fietsend en de Cauberg vervloekend (13.1% stijging…), kwam ik tot de conclusie dat de Cauberg een mooie metafoor is voor het leven⛰ 

IMG-20180414-WA0073

Terwijl je die vreselijk steile berg omhoog fietst, zit alles tegen. Je komt amper voorruit, je spieren verzuren, er lijkt geen einde aan te komen. Een beetje zoals de afgelopen weken bij mij waren met aardig wat tegenslagen.

Maar dan… dan kom je bij de top. Vanaf nu zit alles mee. De wind in je haren, terwijl je met 50km/h naar beneden rolt zonder enige moeite! Beneden aangekomen voel je je sterker dan ooit. Je hebt zulke steile hellingen in je leven nodig, anders kun je nooit genieten van het naar beneden gaan in de hoogste versnelling!😊

Hoe de Amstel Gold Race op mijn pad kwam

Oké. Tot zover deze metafoor en mijn gedachten😂. Even bij het begin beginnen. Een aantal weken geleden werd ik door Maartje, van demenukaartvanmaart, gevraagd om deel te nemen aan de Amstel Gold Race, inclusief overnachting in het NH hotel in Maastricht. Aangezien mijn Witte Paard, zo heet mijn racefiets, het afgelopen halfjaar op stal had gestaan én ik toch echt die 1/4e triathlon wil gaan doen, leek me dit een perfecte training. Geen moeilijke keuze, ik zei ja. Eerst in Limassol de halve marathon rennen en dan de fiets weer op 👌🏻.

Leuk plan. Slechte uitvoering. Ik kon na Limassol niet eens een trap op, laat staan de fiets op. Lees hier het raceverslag over mijn eigenwijze halve marathon🙈. Toch heb ik ergens karma punten verdiend, want precies in de week voor de Amstel Gold Race leek mijn knie voor het eerst iets minder te protesteren bij alles wat ik deed. Ik kreeg een echo, dry neelding en daarna groen licht van de fysiotherapeut. Woehoe, ik mocht meedoen op geleide van de pijn🎉.

WhatsApp Image 2018-04-15 at 12.30.59

Hoe ik van Hoofddorp naar Maastricht kwam

Simpel. 248km lang en 3uur en 20minuten in de auto🚗. En nee, ik vond het niet erg. Weekend, het vooruitzicht eindelijk weer te mogen sporten en al de hele dag geen last van mijn knie! Genoeg ingrediënten om mij vrolijk te maken.

Maartje wachtte me op bij het NH hotel in Maastricht. We werden ontvangen met een speciaal tasje met alle toer informatie erin. Na mijn bagage van afgelopen logeerweek, inclusief racefiets, naar boven gesjouwd te hebben, kon ik neerploffen op het XL bed in mijn mega mooie kamer. En ondanks dat dit bed no. 5 was waarin ik sliep afgelopen week, was ik binnen 10 seconden in een diepe slaap.

Vanuit mijn hotelkamer zag ik de bussen van de wielerploegen van Lotto en Sunweb staan. Ergens toch best leuk om in hetzelfde hotel te slapen als de toppers 😎

Hoe ik van Maastricht naar Valkenburg kwam

Goedemorgen! 😁 Dit was wel grappig wakker worden. Een luxe hotelkamer met aan de rand van je bed een racefiets. Time for breakfast! Inclusief American Pancakes #nomnomnom en wat extra koolhydraten voor zo’n lange fietstocht kan geen kwaad. Maartje had haar eigen havermoutpapje meegenomen. Note to self: dat ga ik ook doen bij de marathon van Berlijn. Want hoe lekker dit alles ook was, voor een marathon wil ik toch echt mijn eigen eten.

Tijd om te gaan! Fietsen en spullen weer in de auto, opzoek naar de start. Het was even zoeken, maar uiteindelijk stonden we om 11u fiets readyOns eigenlijke plan was om 09:15 te starten, het was écht even zoeken dus. Bij de start wachtte Gaby, Linda en Ramon op ons. Lucky me, want Maartje ging de 125km fietsen. Na 3km splitste onze wegen…

Hoe het fietsen me afging

En we waren los! Op ons gemakje en lekker kletsend genoten we van de mooie natuur. Ik had echt een maximaal vakantiegevoel. Wat is Nederland mooi hier in Zuid-Limburg. Vooral in het begin waren er veel afdalingen.

Afdalen vind ik het leukste aan fietsen. Kei hard jezelf naar beneden zonder enige moeite😜 

Bij het 22km was ons 1e en enige rustpunt. Honderden fietsers, hunkerend naar suikerwafels, peperkoeken en energiedrank.

Opladen met peperkoek!

 

De klimmetjes met percentage stijging erbij

Na het rustpunt begonnen de eerste klimmetjes. Ik moest letterlijk en figuurlijk even omschakelen. Op zo’n moment vind ik fietsen niet leuk. Ik werd de hele tijd ingehaald.

Ik zou toch zweren dat ik meer mijn best deed om omhoog te komen dan de fietsers die mij inhaalde. Misschien toch meer gaan fietsen Cel! 😜

Eenmaal bij de top aangekomen gaf dit toch wel een kick. Ik nam mezelf voor om elke heuvel op te fietsen en pas bovenaan af te stappen om te wachten tot ons groepje weer compleet was.

En…mijn knie had zich tot het 50km punt zo braaf stil gehouden. Maar helaas. Langzaam begon het links toch een beetje te irriteren. Geen pijn, echt niet! Maar goed. Ik kon er niet omheen dat ik duidelijk links-rechts verschil voelde, ten nadele van links. Toch maar een verzetje lichter trappen…

Langzaam kwam de Cauberg in zicht. Mijn tweestrijd begon. Ik had met mezelf afgesproken om geen enkele heuvel af te stappen. En juist bij de Cauberg, de steilste berg van de toer, stond enthousiast publiek ons omhoog te schreeuwen.

Ergens voelde het als een teken van zwakte dat ik besloot met de fiets omhoog te lopen. ‘Meneer, ik heb een knieblessure’, hoorde ik mezelf zeggen tegen een man die enthousiast in mijn oor tetterde:  ‘KOM OP DOORFIETSEN, JE KUNT HET’. 

Zodra het weer kon stapte ik de fiets op. Nog een kilometertje en daar was de finish én mijn nieuwe pareltje (lees: medaille). Geen race zonder medaille hé! 🎖 #medaladdict

IMG-20180414-WA0097-01

Ik viel bijna van mijn stoel, of naja fiets😜, toen ik in mijn ooghoek Maartje zag. Zij had over 125km gewoon even lang gedaan als wij over 60km. Hoe dan?

We sloten de dag af met een lekker lunch en nog 8km (inclusief een mega steile heuvel) fietsen. Ja, we waren weer verdwaald. 

Hoe ik terugkijk op de Amstel Gold Race

Conclusie: echt een super mooie toertocht in een prachtige omgeving. En ik zou mezelf niet zijn, als ik volgend jaar een langere afstand wil gaan doen. Ook lijkt me het leuk om een keer te proberen de rit zo snel mogelijk af te leggen. Alhoewel ik nu wel optimaal heb kunnen genieten van het uitzicht😍

Enne, om nog even terug te komen op mijn metafoor. Hopelijk is de top van de Cauberg in mijn leven ook bijna in zicht. De definitieve opleverdatum van mijn appartementje is in ieder geval bekend en ik ben gewend op mijn nieuwe werk. Nu nog even dit Nomadenbestaan volhouden en een wonderbaarlijke genezing van mijn knie ondergaan🙏.

Nu is het tijd om me voor te bereiden op de afdaling, en dat gaat een afdalingen worden met nieuwe persoonlijke records, mijn 1e triathlon ervaring én een marathon  #goals #its(almost)on

Zie ik jou volgend jaar ook bij de Amstel Gold Race? Let me know! 😁

Liefs, Celeste

IMG-20180414-WA0112
Wanneer je met iemand die 2 koppen groter is op de foto gaat 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.