Far, Fast and euhm… painfull. Reis- en raceverslag 1/2e marathon van Limassol.

Afgelopen weekend ben ik naar Cyprus gevlogen. Niet om lekker aan het strand te liggen of de stress te ontvluchten. Nee, om een halve marathon in Limassol te rennen. Alweer mijn 4e hardloopwedstrijd in het buitenland. Helaas heb ik niet alleen een medaille mee naar huis genomen, maar ook een gekneusde meniscus. But hé, I did it, I #runlimassol! Hoe ik terug kijk op dit avontuur lees je in dit reis/raceverslag 🙂

Uitgekozen door World’s Marathons

Worlds’s marathons, het zei me tot een aantal maanden geleden niets. Ik weet nog goed dat ik hun mail ontving: ‘Hi Celeste! I’m happy to let you know that you are one of the influencers who has been chosen to go to Limassol in March 2018.’ In het begin geloofde ik het niet. Direct ging ik opzoek nar het addertje onder het gras. Zoals ‘je moet wel met een pace van 3:00min/km rennen, anders moet je het zelf betalen’ ofzo.

Er bleek geen addertje te zijn! Ik mocht echt mee naar Limassol!

 

WhatsApp Image 2018-03-20 at 12.45.23
Laatste duurloop voor Limassol. 12km, 4:46min/km. I’m ready!

Vrijdag 16 maart 2018

De dag dat ik besloot om mijn doel los te laten, want na mijn laatste duurloop begon mijn linkerknie te irriteren. Ik was van plan om onder de 1u37min te rennen, want hé je vliegt niet helemaal naar Cyprus om vervolgens niet je persoonlijke record te verbreken toch? 😉 Al helemaal als het parcours beschreven wordt als fast and flat. 

Ik heb het gevoel dat het universum mij eens in de zoveel tijd een blessure geeft om me eraan te herinneren dat ik niet alleen maar hardloop om PR’s te verbreken. 

Toch besloot ik dit doel lost te laten. Pijnvrij lopen en genieten was het nieuwe doel. Ergens in mijn achterhoofd dook af en toe nog wel een stemmetje op ‘He maare Cel, als zaterdagochtend je testrondje pijnvrij gaat, kun je alsnog een aanval op je PR doen 😏

Na bijna 13 uur reizen (inclusief overstap in Athene, waar ik de nodig oefeningen en ‘test-20-metertjes-rennen’ gedaan heb), kwamen we aan bij ons hotel in Limassol. Startnummer, shirt, pas voor de pastaparty, etc. alles lag voor ons klaar in een prachtige kamer met uitzicht op zee!😍

Zaterdag 17 maart

Goodmorning!🙋🏽‍ Mijn 1e gedachte toen ik wakker werd? ‘LINKERKNIE’. Ik sprong uit bed en rende wat rondjes door mijn hotelkamer: GEEN PIJN! Petra stond inmiddels al te stuiteren onder mijn balkon, klaar om te gaan hardlopen. Samen met Sunny en Stefan, 2 mega fanatieke marathonlopers, deed ik mijn testrondje. 5 km zonder pijn!

WhatsApp Image 2018-03-20 at 13.05.28

Vervolgens bespraken we bij het uitgebreide ontbijtbuffet, met uitzicht op het zonnnige strand #luckyme, de planning voor de dag.

Sowieso wouden we een kijkje nemen bij de marathon expo. Er bleek die ochtend een 5km run geweest te zijn. Ik vertelde een Griekse-medaille-uitdeel-jongen dat ik vanochtend ook 5km gerend had. De Griekse-medaille-uitdeel-jongen keek op mijn Garmin horloge en hing bij Petra en mij een medaille om de nek #lovemedals #durftevragen 🎖

WhatsApp Image 2018-03-20 at 12.28.02

Na de rest van de dag gechillt te hebben aan het zwembad en jaloersmakende foto’s naar de thuisblijvers gestuurd te hebben, begaven we ons naar de pasta party 🍝.  De laatste koolhydraten werden naar binnen gewerkt en toen was het bedtijd. Tomorrow= RACEDAY!

 

Zondag 18 maart: RACEDAY

04:30 ging de wekker (3:30 Nederlandse tijd) #hoezovroeg. Mijn race outfit lag klaar, precies zoals ik het altijd doe. Tijd voor het meest vroege ontbijt ooit.

“Whoop whoop, er lagen pannenkoeken, bananen en koffie bij het ontbijtbuffet. Ik eet het liefst mijn vaste havermout-receptje voor een race, maar dit was ook prima race voedsel.”

Een Griekse taxichauffeur bracht ons naar het startvak, waar iedereen zich op zijn/ haar manier voorbereidde op de wedstrijd. Ik nam afscheid van Petra, Sunny, Stefan en Sameena, zij gingen namelijk de hele marathon rennen.

In het startvak begonnen de zenuwen te komen. Het stemmetje met ‘ik wil PR lopen’ begon harder te schreeuwen. Ik sloot me af voor de buitenwereld: muziek aan en concentreren.

 

1km-4km

Met een pace van 4:30min/km vertrok ik. Gelijkmatig liep ik de 1e 4km in deze pace, samen met een wat oudere man. Ik was trots op mezelf. Trots dat ik niet (weer) met meer dan 15km/h weg sprintte in de veronderstelling dat ik dit ooit vol kan houden #blijfttochaltijdverleidelijk 😏.

Na ongeveer 4km gebeurde er iets. Ik kan het niet anders omschrijven dan het gevoel alsof iemand met een scherp mes in de buitenkant van je knie steekt. Niet dat dit me ooit overkomen is, maar ik kan me voorstellen dat een messteek in je knie zo aanvoelt 😜 Plotseling, uit het niets…

WhatsApp Image 2018-03-20 at 19.57.09

 

5km- 8km

De man waarmee ik samen liep, keek me even bezorgd aan, maar hij bleef in dezelfde pace doorrennen. Hij keek achterom. Zijn ogen zeiden: ‘Waar blijf je?’Kom op!’  Ik zette weer aan.

Helaas hield de pijn niet op. In tegenstelling zelfs. Het werd erger en erger. ‘Uitstappen dan maar? Terug wandelen naar de start? De mensen thuis laten weten dat ik teveel pijn had? Geen medaille in ontvangst mogen nemen?’

Ik besefte me maar al te goed dat ik moest uitstappen, maar de gedachte van thuiskomen zonder medaille, zonder eindtijd op de halve marathon was nog pijnlijker.

WhatsApp Image 2018-03-23 at 19.21.41

Ik rende door. Er sloten zich drie andere mannen bij ons aan. Tot kilometer 8 bleef mijn Garmin horloge aangeven dat ik constant liep. Mijn cardiovasculaire systeem kon het ook goed aan. Streng, bijna boos, sprak ik mezelf toe. Pain is temporary, pride is forever. Helaas bleek deze pijn iets minder temporary te zijn als ik op dat moment dacht…

WhatsApp Image 2018-03-20 at 20.25.29

 

9km- 12km

De messteken werden scherper en scherper. Ik zette mijn muziek harder.  Fight the resistance, fight with persistence werd er in mijn oor geschreeuwd. Ondertussen voelde ik dat ik terugzakte. Ik was niet meer de voorste hardloper van ons groepje, maar de achterste.

Na 11km kwam het keerpunt. Omdraaien. Over de helft. Wanneer je naar rechts keek zag je tegemoetkomende hardlopers aan de andere kant, wanneer je naar links keek zag je de uitgebreide kust😍. Voor me zag ik mijn hardloopgroepje steeds verder uit het zicht verdwijnen. En achterom heb ik niet gekeken…😜

Inmiddels begon het steeds warmer te worden. Met medelijden dacht ik aan de hele marathonlopers.

WhatsApp Image 2018-03-20 at 20.25.29 (1)

13km-18km

Rond kilometer 13 werd er naar me geschreeuwd: Celeste, je loopt in de top 10 vrouwen’. AWESOME!😁 Dat motiveerde écht. Ik kon weer versnellen, conditioneel hield ik het nog steeds prima vol. Tot en met kilometer 18 heb ik in een soort waas gerend. Waarbij ik het stemmetje: ‘Stoppen, je hebt zoveel pijn. Dit is echt niet oké’ probeerde te onderdrukken en me heel hard focuste op mijn eindtijd en de twee vrouwen vlak voor me.

WhatsApp Image 2018-03-23 at 19.24.30

19-21.1km

Inmiddels had ik beide dames voor me ingehaald, nog steeds rennende in een soort roes. Hardhandig werd ik uit mijn roes getrokken toen ik plotseling half door mijn linkerknie zakte. AUW, dat deed écht pijn. Er kwamen tranen in mijn ogen en mijn snelheid zakte terug. 4:42min/km, 4:40min/km.

In de laatste kilometer wist ik mezelf weer bij elkaar te rapen. Ik zag de finish al. Normaal sprint ik altijd de laatste meters van een race, zelfs tijdens de hele marathon. Behalve nu. 

Met een netto einddtijd van 1u36min35 seconden kwam ik over de finish. Over beter gezegd, viel ik over de finish. Heel even was de pijn weg. Een PR en een prachtige medaille. Wat is dit gevoel toch HEERLIJK! ❤

 

21.2km en verder
Ondanks de pijn en het niet meer kunnen lopen ben ik wel heel blij met deze mooie medaille🎖. En gelukkig zijn er altijd sterke mannen die je van de ene naar de andere plek kunnen tillen 😉

Het ging niet goed. Ik kon niet meer lopen. Daphne bracht me naar de EHBO. Mijn knie werd gekoeld. Mijn kuiten werden gemasseerd, maar die knie… Ik wist dat ik ontzettend dom geweest was, maar ergens was ik ook wel heel trots op mezelf. Nu was het wachten tot de marathonlopers binnen kwamen.

Uiteindelijk is iedereen gefinisht, waarbij we allemaal extra trots waren toen Sameena op het podium geroepen werd als 1e vrouw. Stiekem dacht ik ooit wil ik ook een hele marathon winnen! #goals.

En nu?

Oh, wat had ik graag getypt: ‘En nu is mijn knie weer helemaal genezen, ben weer lekker aan het trainen en aanstaande zondag ga ik een aanval doen op mijn PR op de 12.5km in Zandvoort’

Helaas. Inmiddels ben ik twee dokters bezoeken verder, slik ik nog steeds 12 tabletten pijnstillers per dag en blijkt mijn linkermeniscus zwaar gekneusd.

“De meest gestelde vraag afgelopen week is geweest of ik spijt heb dat ik ben doorgerend bij het 4km punt.”

Nee! Want weetje? Als ik uitgestapt was, had ik én waarschijnlijk alsnog een knieblessure gehad (oke, misschien iets minder erg) én had ik me de rest van het jaar afgevraagd wat er gebeurd zou zijn als ik wél was doorgerend.

Het enige wat ik nu kan doen is duimen op een redelijk snel herstel en heel veel tickets boeken voor het zwembad…

 

Al met al een mega gaaf avontuur en de medaille herinnert me niet alleen aan een prachtige race, maar ook aan het feit dat je geest echter sterker kan zijn dan je lichaam!

 Ben jij wel eens in Limassol geweest om te rennen? Of ga je er misschien volgend jaar heen? Let me know!

 

Liefs, Celeste

 

WhatsApp Image 2018-03-20 at 12.22.58
Lieve Donut, genees mijn knie. PS Dankjewel Daphne!

 

 

 

 

7 gedachten over “Far, Fast and euhm… painfull. Reis- en raceverslag 1/2e marathon van Limassol.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.