Raceverslag Halve Marathon van Doetinchem. Van groentje naar haas in één jaar.

Ik geloof het zelf bijna niet. Het is nog maar één jaar geleden dat ik mijn 1e halve marathon liep. In Doetinchem, de stad waar ik ben opgegroeid. Een onmogelijke afstand (21.1km omg!!) vond ik toen. Een leuke extra training vind ik nu.

Dit jaar liep ik dus diezelfde halve marathon in Doetinchem, maar dit keer met een totaal ander doel. Namelijk het hazen van mijn vader en zusje. Het was mijn taak om hen lachend over de finish te krijgen, het liefst binnen de 2uur en 10minuten. Hoe de race verlopen is, of mijn 60-jarige vader het gehaald heeft (jaja, je bent nooit te oud voor een 1e keer) en of het hazen me bevalt lees je in deze blog 😉

Een marathon en een halve marathon in dezelfde maand. Van onmogelijke opgave (2016) naar een leuke uitdaging (2017).

Familie zenuwen

Bizar om te beseffen hoe je je grenzen kan verleggen in één jaar. Ik realiseerde me dat afgelopen weekend. Mijn zusje belde me de zaterdagochtend voor de race zenuwachtig op. ‘Zus, waar moet ik rekening mee houden? Wat moet ik eten? Moet ik vandaag nog een stukje lopen of juist niet?’ Zelfverzekerd (en een beetje trots) deelde ik mijn ervaringen en adviezen met haar. Om ze vervolgens zelf totaal niet op te volgen. Ik sliep dat weekend niet voldoende, ik at pizza (ipv koolhydraten) en ik deed de dag van te voren mee aan een intensieve duathlon wedstrijd. Want hé, de volgende dag hoefde ik slechts een rustige 21.1km te rennen toch…

Had ik dan helemaal geen zenuwen? Een klein beetje wel hoor! Ik ben best gevoelig aangelegd, dus de zenuwen in huize Engwerda pikte ik zeker op. Maar dat was niet het enige. Het hardlopen in lager tempo dan je eigen tempo, schijnt namelijk best zwaar te zijn. Plus ik had nog geen 2 weken geleden een hele marathon gelopen. Het zou wat zijn als ik, als haas, uit zou moeten stappen… Je familie teleurstellen is iets wat niemand graag doet.

 Polyphine pilletje

Via mijn Instagram account was ik een tijdje geleden benaderd door Vital20, om Polyphine te testen. Dit geeft een natuurlijke boost aan je sportprestaties en helpt je herstellen na afloop. Ideaal, hoe minder hersteldagen hoe beter 😉 Doordat dit een product puur op natuurlijke basis is, leek het me leuk om het te testen. Door middel van druiven extract, magnesium en vitamine C wordt de doorbloeding gestimuleerd en je uithoudingsvermogen vergroot. Aangezien ik vandaag toch meer dan 2uur zou gaan hardlopen, vond ik dit wel een mooie test gelegenheid.

De 1e indruk?  Veel praktischer en lekkerder dan bietensap 😉

Stilte, muziek of praten tijdens het rennen?

Voor mij is dit normaal een uitgesproken zaak. Je bent stil (want je gaat kapot) of je luistert naar muziek (want je focust je) PUNT. Praten doe je in principe niet, dat kan na afloop weer. Tenminste dat is mijn mening. Of beter gezegd dat was mijn mening. Ik kon dit keer namelijk mijn mond absoluut niet houden. Ik had de hele tijd zin om tegen mijn vader en zusje te praten. ‘Gaat het nog?’ (Cel… we hebben net 1 kilometer gelopen…). ‘Mooi weer is het hé?’ (Gemompel…) ‘We lopen perfect op schema, dit gaat echt goed!’ (Geen reactie…).

De hint was duidelijk. En terecht, want geloof me, als ik in mijn tempo een halve marathon ren dan heb ik ook geen zin in gesprekken.  Gelukkig sloot er een man op leeftijd bij ons aan met een uitgebreid hardloopverleden. Ik vroeg honderduit, maar ik verloor mijn taak als haas niet uit het oog.  Af en toe checkte ik toch even hoe het met mijn twee kanjers ging 😉

Never stop RUNNING, pap!

Elke stap die we dichterbij de finish kwamen, werd ik trotser. Rond het 15km punt hoorde ik mijn vader tegen een man een volzin uitspreken. Het ging volgens mij over bier na afloop ofzo haha. Voor mij een teken dat er een mogelijkheid tot versnellen was. Like I said, praten mag na afloop. Mijn zusje ging niet mee. Nadat ik haar nog een PowerGel shot in de hand drukte, gingen papa en ik versnellen.

De laatste 3 kilometer kreeg mijn vader het zwaar. Hij was niet de enige. Naast ons mopperde een man: ‘Wat een klote hobby is hardlopen eigenlijk he? Ik begon meteen mijn taak als haas op hem te projecten. ‘Meneer, vanavond bent u trots op u zelf, denk aan het voldane gevoel na afloop!’ De beste man vroeg me verwonderd hoe ik nog zo fit kon zijn. Ik kon het niet laten om hem te vertellen dat ik 2 weken geleden de hele marathon gelopen had #tocheenbeetjetrotsop. Papa glimlachte.

“Mijn benen zijn zo zwaar Cel. Ik weet het pap, maar je mag NIET stoppen met rennen!!”

 

 

Beloning, voldoening en liefde

In de laatste 2 kilometer haalde mijn zusje ons in. ‘Op mijn tandvlees’, riep ze ons nog toe. Papa en ik lieten ons tempo flink zakken, maar het maakte niet uit. Onder de 2uur en 10minuten ging sowieso lukken. Geen idee of het zin heeft gehad,  maar ik bleef praten over de medaille, lekker eten en de voldoening na afloop. Toen ik benoemde dat mama bij de finish op hem stond te wachten, verscheen er toch weer een kleine glimlach. We versnelde. De finish kwam in zicht. Ik werd er bijna emotioneel van… Dit was zo mega bijzonder om samen te doen!

“Officiële chiptijd: 2uur, 5 minuten en 10 seconden”

Conclusie

Of ik vaker wil gaan hazen? Absoluut! Een keer niet voor jezelf rennen, maar voor en mét een ander. Echt ontzettend leuk 🙂 Dus mocht je nog een keer een haas nodig hebben? Let me know!* 

Het lopen in een langzamer tempo viel me overigens ook ontzettend mee! Mogelijk kwam het door de Pholyphine wonderpilletjes dat ik totaal niet moe werd. Ik ga ze in ieder geval vaker testen dus. Valencia, Linschoten, here I come haha 😉 Maar ik denk dat het ook kwam door de energie ik kreeg van mijn trotse gevoel.

Graag wil ik afsluiten met onderstaande foto. Gewoon omdat een foto soms meer zegt dan 1000 woorden!

Papa en Gabriëlle, ik ben trots op jullie. Mama, bedankt voor alle support!

 

Liefs, Celeste

 

 

*Graag niet met het verzoek om boven de 14km/h te rennen, want dan ben je me snel kwijt 😉

Een gedachte over “Raceverslag Halve Marathon van Doetinchem. Van groentje naar haas in één jaar.

  1. Wat een ongelofelijk leuk verhaal! Ik voel me al helemaal gemotiveerd voor mijn eerste halve! Ik ga in april in Berlijn rennen en hoop onder de 2 uur te finishen, maar eerst genieten uiteraard. Fijne avond, liefs Maaike

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.