Raceverslag TCS Amsterdam Marathon 2017

Daar zit ik dan, achter mijn laptop. Overigens kan ik de afgelopen dagen ook weinig anders doen dan zitten, want ik heb nog steeds ontzettende spierpijn. Elke stap die ik zet herinnert me aan afgelopen zondag. We gaan even terugblikken. Hoe heb ik mijn ‘marathon-ontgroening’ ervaren? Is het echt zo magisch als iedereen zegt? Hoe voelde ik me na afloop? Ben ik tevreden met het resultaat? Lees maar mee 🙂

One day left…

Eigenlijk begon het marathon avontuur al op zaterdag 14 oktober. Rond het middag uur vertrokken we richting Ouderkerk aan de Amstel, waar Marco, Lisa en ik een hotelletje hadden. In de buurt van Amsterdam slapen scheelt veel stress, plus zo konden we alvast de sfeer proeven op de Expo (Lees: nog zenuwachtiger worden). Omdat dit mijn eerste keer is, was ik ontzettend bang dat ik van alles zou vergeten. Via Patty, mede-Asics Frontrunner, kreeg ik op het laatste moment nog ‘de ultieme inpaklijst voor elke hardloopwedstrijd’ toegestuurd. Anders was ik de nagelvijl en slippers sowieso vergeten 😉 

Zenuwen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo zenuwachtig was. ‘Je gaat sowieso pijn lijden Cel, de vraag is alleen wanneer’, ‘Wat er ook gebeurt, stop niet, dan finish je niet meer’, ‘Vanaf het 35km punt begint een marathon pas echt’ Berichtjes die ik binnen kreeg, waardoor mijn hart nog sneller begon te kloppen. Met het startnummer op zak begon het nu toch wel heel ‘echt’ te worden!

It’s time…. to run a MARATHON

Ik verslaap me nooit. Ik kom (bijna) nooit te laat en ik vergeet nooit om een wekker te zetten. Behalve op zondag 15 oktober, de marathonochtend 😱 Ik wou om 05:45 opstaan, maar Marco klopte om 06:20 op mijn deur: ‘Of alles wel goed met me ging’. Ik schrok wakker en keek half slaap dronken op mijn telefoon.

Mijn wekker bleek om 09:30 te staan, de starttijd van de marathon…. Wat zenuwen wel niet met je kunnen doen hé 😉

Overigens verliep de rest van de ochtend vlekkeloos. Mijn ontbijt en koffie vielen goed, we konden de juiste metro makkelijk vinden en we kwamen ruim op tijd aan bij het Olympisch Stadion. Zo op tijd dat we nog even in de sporthallen gingen zitten, om niet teveel af te koelen en nog veel zenuwachtiger te worden.

Gelukkig was ik niet alleen. In de sporthallen sloot Patrick bij ons aan. Zo fijn om met bekenden in het startvak te staan. De tijd leek namelijk voorbij te kruipen, alsof het nooit 09:30 zou worden. Nog even de laatste selfie 😉 en toen tikte de klok toch echt de 09:30 aan. Patrick was na 1 seconde uit het zicht, Marco en ik bleven bij elkaar.

 ‘Wat staat mij nog te wachten?’ [1-10km]

Deze vraag speelde meerdere keren door mijn hoofd heen de 1e 10km. Gelukkig was er hier nog veel afleiding onderweg. Muziek, vrolijke mensen en grappige teksten zoals: ‘You have paid to feel this pain, so enjoy it’, ‘RUN, total stranger, RUN’ en ‘Don’t stop running, people are watching you’.  Toch leuk hoeveel moeite mensen hierin stoppen (Thank you all!!).

Op het 3km punt had ik een baalmomentje. Mijn 2 favoriete gelletjes vielen ineens uit het zakje van mijn broekje. Geen idee hoe het kwam. Nog voor ik om kon kijken werden ze verpletterd door de honderden mensen achter me. Bye bye sportvoeding die ik zo zorgvuldig getest had… Ik vertelde mezelf dat ik niet in paniek moest raken. Ik had nog 1 gelletje en wat ‘Power-shot-snoepjes’ in mijn sport-bh (Het voordeel van een meisje zijn 🙈).

Bijna op de helft [11-21.1km]

Het 11 kilometer punt was leuk. Ineens sloot Nanami, een goede vriendin van me, bij ons aan.  Zo renden we 500 meter van de 42.195 meter samen.  ‘Ik zie je bij de finish’ was het laatste wat ze tegen me zei. De finish…

Het stuk langs de Amstel wordt door veel mensen als ‘saai’ beschreven. Ik ben het er niet mee eens. Het was prachtig. De zon die in het water scheen, de bomen aan de zijkanten, even wat meer natuur en minder stad. Toen werd ik op mijn schouder getikt. ‘Amai, Celeste, ik heb het even zwaar’. Het was Lien, de Belgische blogster, die mij ooit geïnterviewd heeft.

“Omg, heb je het nu al zwaar? We zitten pas op 15 kilometer hoor!”

Misschien niet de meest tactische opmerking van mij om te maken. Gelukkig herpakte Lien zich al snel en renden we een heel stuk samen verder.

Een marathon lopen is net als het leven, je deelt je pad een tijdje met mensen en dan laat je ze soms ook weer achter je. (Ja ja, deze Quote heb ik zelf bedacht. I know, er is ruimte voor verbetering haha 😉 ) Anyway, onder de 21.1km boog moest ik Marco achter me laten. Hij wou vertragen, ik wou versnellen.

‘Ik denk alleen maar dat ik het zwaar heb’ [21.2km-30km]

Stiekem had ik gehoopt dat ik me op het 26km punt nog topfit zou voelen. Daar stonden namelijk mijn ouders. En geef toe, het zou best stoer zijn om dan te kunnen zeggen: ‘Hee pap en mam, ik heb nog nergens last van. Het gaat super easy 😎’ De realiteit was echter dat ik al aardig zware benen begon te krijgen.

‘Ik denk alleen maar dat ik het zwaar heb hoor’ [Vertaling: ik heb het al best zwaar, maar dat wil niet aan jullie toegeven]. Ik kreeg een flesje water en een banaan mee van mama. Er lagen ook stukjes banaan langs de kant, maar een met liefde gepelde banaan uitgereikt je moeder smaakt toch beter, geloof me!

 

 

2 kilometer later, inmiddels 28km in de benen, werd mijn naam nog enthousiast geroepen door Wout, Jeanique en Anniek.

Ze begonnen te lachen toen ik mijn conclusie met hen deelde: ‘Een marathon lopen is heftig’.  GOH. 

Maar deze drie toppers gaven me wel nieuwe energie. Zij hebben alle drie ook een marathon gelopen. Zij wisten waar ik door heen ging. Zij stonden daar onder andere voor mij. En dus rende ik verder…

Mijn benen lopen vol [31-42.195km]

Geen kniepijn. Geen hongerklop. Geen man met de hamer. Zware, volle benen. Dat is waar ik last van begon te krijgen. Alsof iemand stiekem beton in mijn schoenen gestopt had. Het aftellen begon nu echt.

  • ‘Nog 12km, Cel, wat is nu 12km. Dat is echt een mini stukje’.
  • ‘Oke Cel, als je bij 32km bent mag je je gelletje. Dan krijg je nieuwe energie en wordt het makkelijker’ #hoezomezelfvoordegekhouden
  • Nog 6kilometer, dat is 2x 3km. En 3 kilometer is weinig’
  • Kijk, er wandelen al mensen. Jij rent nog! Ga door! (Sorry, wandelende mensen, ik dacht het echt)

Op het 38km punt zag ik een lange jongen en een slank meisje staan. Het duurde even voordat ik me realiseerde dat het Monique en Erik waren. Ik zat zo in mijn eigen wereld.

Ik zag dat zij zagen dat ik het zwaar had. Ik zag dat ze medelijden met me hadden. Ik zag ook dat ze vertrouwen in mij hadden. 

Runnershigh like never before

En dan is het moment daar. Het moment dat je beseft dat je het gaat redden. Ruim onder de 4 uur. Misschien zelfs onder de 3uur45minuten… Alles zou een PR zijn. Mijn voorgangers hadden gelijk. Het is écht magisch om met 42kilometer in de benen de laatste 200meter in het Olympisch Stadion uit te lopen. Kippenvel. Blijdschap. Ineens toch weer energie (Géén idee waar ik die nou weer vandaan haalde!)  Het lukt me om de laatste 100 meter te sprinten. De handen gingen omhoog. I’m a marathoner!

Official chip time: 42.195 kilometer, 3u44min48sec, 11.3km/h, 5:20min/km

Patrick was al binnen. Hij wachtte op me bij de finish (3u28min11sec, omg zo snel!!). Ik voelde meteen dat mijn benen op waren. De adrenaline (en endorfines haha) die nog door mijn lijf gierden, zorgen ervoor dat ik rechtop bleef staan. Dezelfde dosis adrenaline zorgde ervoor dat ik nog energie had om het hele Olympische Stadion door te lopen op zoek naar Marco en Lisa. Ik wil ze perse nog even feliciteren. We hebben hier zolang naar toegeleefd samen! Ook alle lieve supporters: dankjulliewel!!❤

 

’s Avonds in bed speel ik de dag in nog eens af in mijn hoofd. De medaille ligt naast me op het nachtkastje. Ik kan oprecht zeggen dat dit een van de gaafste dagen uit mijn leven was!! 

 

Enne… wat wordt mijn volgende doel? Ik moet er nog over nadenken… Komende week ga ik daar de tijd voor nemen. Stiekem heb ik al een aantal ideeën. Maar mocht jij nog suggesties hebben? Let me know!

 

Liefs, Celeste

 

 

 

7 gedachten over “Raceverslag TCS Amsterdam Marathon 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.