Raceverslag Midzomermarathon Apeldoorn 2017

Raceverslag Midzomermarathon Apeldoorn 2017Oei, dit was ik duidelijk niet gewend. Een hardloopwedstrijd pas om 19:00. Wat doe je de hele dag? Ik merkte bij het opstaan ’s ochtends al dat ik zenuwachtig was, dat betekende dus nog 12uur zenuwen! Na mijn blessure had ik geen afstanden van 11km of langer meer hardgelopen. Plus ik had afgesproken met ervaren hardloper en mede ASICS- Frontrunner Jermaine (jermaine.is.running) om mij te hazen naar een tijd van 1u10min (pace 4:40min/km) #nopressure haha.

Het speciale van deze wedstrijd was dat mijn vader ook meedeed. Nog even snel een fotootje en veel te vroeg vertrokken we richting Apeldoorn. In de auto genoten we samen van een stapel pannenkoeken (gemaakt van Teff meel, super lekker en een mega goede pre-workout!)

Een lichte opluchting kwam over me heen toen ik het oranje shirt van Jermaine in het oog kreeg. Mijn haas (=tempomaker)! We bespraken alles nog snel even door. Tempo, tijd van het gelletje, waterflesje mee? Mijn vader luisterde vol verbazing mee. Ik zag hem denken: ‘hoe heeft mijn dochter iemand geregeld die dit allemaal voor haar doet?’

De zenuwen zaten me toch wel erg hoog nu ondanks al het vertrouwen van mijn lieve mede- hardlopers en van mijn vader. We namen afscheid en Jermaine en ik liepen naar de start. Het liefst start ik een hardloopwedstrijd helemaal vooraan.

3,2,1 daar klonk het startschot!  Onder luid gejuich van het publiek vertrokken we. Altijd een kippenvel momentje!. Al snel sloot een groepje van ongeveer 6 mannen zich bij ons aan. Ik hoorde door mijn muziek heen dat ze Jermaine complimenteerde over zijn constante pace. Maar ik voelde bij mezelf dat ik dit niet vol ging houden.

Zoals het een perfecte haas beaamt nam Jermaine meteen in snelheid af. Ik zag met pijn in mijn hart het groepje mannen ons inhalen. Jermaine keek me aan en zei vol vertrouwen: ‘Wacht maar, wij halen hen straks weer in Cel’.

Het moment waarop ik mezelf weer herpakte weet ik nog precies. Mijn haas fluisterde me in dat ik 3e vrouw liep en dat de 4e vrouw ongeveer 200 meter achter me was. OMG, een podiumplek waar mijn vader bij is! Nieuwe energie kwam tot me! We konden versnellen en versnellen. Het grappige was dat deze ‘4e vrouw’ uiteindelijk een man bleek te zijn. Was het een truc van Jermaine om mij te motiveren? Desalniettemin werkte het perfect!

Op de 10km kreeg ik mijn PowerGel van Jermaine. Wat ik altijd lastig vind ik voldoende drinken tijdens het rennen. Op de een of andere manier komt het water OVERAL terecht behalve in mijn mond. Note to myself: de volgende keer een gelletje nemen waarbij je niet hoeft te drinken.

Inmiddels zaten we op een pace van 4:07min/km. Effect van het gelletje of toch een pacebo-effect? Jermaine kreeg gelijk, we haalden de groep mannen van het begin in. Oke ik geef toe, dat voelde best stoer! Jermaine keek me aan: ‘I told you’ ;).

Het laatste stuk viel me zwaar. Onverhard, vals plat omhoog, de 4e vrouw (dit keer een echte vrouw) kwam in zicht. Ik weet niet hoe ik het heb kunnen volhouden. Was het door Jermaine die tegen het publiek riep: ‘Luid applaus voor deze vrouw?’, Kwam het door het besef dat ik niet alleen 3e kon worden, maar ook snel genoeg liep voor een nieuw PR? Of wilde ik gewoon heel graag mijn vader trots maken?

De laatste sprint zetten we in, inmiddels was de dame 2 ook in zicht. Nadia, een vriendin van me, rende de laatste paar meters al schreeuwend mee. Ik gaf alles wat ik had. Jermaine pakte mijn hand. WOEHOE! Gefinisht! Met een tijd van 1uur8min17seconden, pace 4:33min/km, 13.2km/h. Een nieuw PR! En zo lief! Allemaal trotse mensen na afloop. Ook de rest van mijn lieve hardloopvrienden hadden het super gedaan. Ieder met zijn of haar eigen doel.

Toch waren mijn zenuwen nog niet geheel voorbij. Wanneer zou mijn vader over de finish komen? Net op tijd zagen we hem naderen, in zijn oranje shirt. De laatste 100meter hebben we samen gerend. Een tijd van 1u28minuten. Zo mega trots!

Maar wat maakte deze race nou bijzonderder dan alle andere?

Tja, ik denk dat het de combinatie van factoren was. Natuurlijk is een 3e plek en een nieuw PR geweldig. Maar ook het feit dat er zoveel bekenden en vrienden aanwezig waren. Tevens mijn besef dat hardlopen ECHT een teamsport kan zijn, dankzij teammate ASICS Frontrunner en haas Jermaine (Nogmaals dank!). Ook het lopen van 15km zonder enkele pijn droeg er zeker aan bij. En als kers op de taart natuurlijk dat ik dit alles met mijn vader kon delen.

Zie ik je volgend jaar ook bij de Midzomermarathon in Apeldoorn?

Liefs Celeste

 

Een gedachte over “Raceverslag Midzomermarathon Apeldoorn 2017

Laat een reactie achter op Tai Chi Apeldoorn Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.