My Road 2 TCS Amsterdam Marathon. Part 2/3: De top van de piramide

‘Bloed, zweet en tranen’. Een liedje wat ik laatst op de radio hoorde. Mijn eerste gedachte was: ‘dit is best een goede samenvatting van mijn afgelopen drie trainingsmaanden’. Mijn trainingsmaanden in aanloop naar de marathon van Amsterdam op 15 oktober 2017. Een datum die langzaam maar zeker steeds dichterbij komt. Helaas is mijn weg naar de marathon lang niet zo ‘recht’ verlopen als ik verwacht had. Ik ben de nodige bochten en hobbels tegen gekomen. Hoe ik hiermee omgegaan ben en waar ik nu sta in mijn trainingsschema lees je hier!

Bloed

Iedereen die Harry Potter heeft gezien, is bekend met ‘de Nimbus 2000’*: “That’s not just a broomstick, Harry, it’s a Nimbus 2000!”De naam ‘Nimbus’ staat voor mij synoniem aan succes, snelheid en overwinning. Hoe gaaf dat dé marathonschoenen van ASICS ook Nimbus heten. ‘De Nimbus 19’, kussentjes onder je voeten! Helaas vergat ik mijn nieuwe pareltjes in mijn enthousiasme goed in te lopen. Resultaat: na mijn 1e duurloop een aantal flink bloedende tenen. Inmiddels weet ik dat blaren tijdens een marathontraining wel het minste is waar je je zorgen om kan te maken…

Zweet

Overal waar té voor staat is per definitie niet goed. Ik trainde té hard. Ik vond het heerlijk. Conditioneel kon ik het goed aan. Ik plande na het schrijven van mijn vorige blog ( https://www.asics.com/nl/nl-nl/frontrunner/articles/my-road-2-tcs-amsterdam-marathon-part1 ) nog een aantal wedstrijden in.  Beter gezegd: ik plande elk weekend een wedstrijd in. Zo liep ik bijvoorbeeld 10km tijdens de Eilandrun in Nijmegen in 44min:11sec (4:25min/km).  De week erop ging ik meteen weer maximaal op de Midzomermarathon 15km in 1u8min17sec (4:34min/km). Ik genoot er zo van! Ik sloeg geen training van mijn schema over en op de ‘rustdagen’ ging ik fietsen of krachttraining doen. Maar na die week werd ik ziek. Ik zweette al bij het verplaatsen van mezelf van mijn bed naar de bank. Laat staan dat ik in staat was om te trainen. Oei, in deze week kon ik niet bij elke training een vinkje zetten.  Iets waar ik best wel veel moeite mee had. Gelukkig knapte ik redelijk snel op. ‘Tijd om die vinkjes alsnog te zetten’. Ondanks alle adviezen, ze zeggen dat ik soms een tikkeltje eigenwijs ben, ging ik als een malle de trainingen inhalen.

Tranen

Ken je dat? ‘Een gevoel’. Geen pijn, je kunt er makkelijk mee trainen, maar het is er. De trainingen gingen weer goed, maar er ontstond een ‘gek’ gevoel in mijn linkerknie. ‘Het wordt niet erger als ik ren’, ‘ik hoef niet te stoppen van de pijn’, ‘mijn loophouding is niet verandert’.  Allemaal redenen waarom ik zelf de diagnose ‘onschuldig pijntje’ stelde. Het gevolg was dat ik door bleef trainen. Maar er veranderde wat. Ik was zenuwachtig voor elke training. ‘Hoeveel last zal ik dit keer hebben?’ Bijna opgelucht was ik als trainingen erop zaten.  Het gekke was dat ‘het gevoel’ er niet altijd was. Ondertussen liepen de duurlopen in kilometers op. Het omslagpunt kwam na mijn 27km training. Gedurende deze 2uur en 21min had ik nergens last van. Ik was zo mega blij! Conclusie: ‘genezen van onschuldig pijntje’. Oei, die conclusie trok ik iets te snel.

Toen ik 2 dagen later ging rennen was ‘het gevoel’ er meteen en het zakte niet meer weg. Zelfs met wandelen was het er.  Dat weekend zou ik de Den Driesch loop lopen in Valkenburg. Een halve marathon door de prachtige natuur daar. Met als extraatje de Keutenberg met 22% stijging. Aangezien de route volledig onverhard was, oftewel minder harde klappen voor mijn knie, vond ik dat ik het moest proberen.  Het was écht prachtig! Tijdens het rennen was de pijn goed te dragen, maar daarna…. Zelfs in rust pijn. Toen ik de volgende ochtend bij het opstaan nog meer pijn had kwamen de tranen.  Een paar dagen later constateerde de fysiotherapeut een ‘loperknie’ bij me. Oorzaak: overbelasting. Remedie: rust. Of naja in ieder geval hardlooprust.

 

Mijn alternatieve route

Mijn marathonschema viel nu echt in het water. Letterlijk haha. Want ik moest gaan zwemmen. Een aangepast schema, met nog maar enkele hardloopkilometers per week en conditie behoud middels zwemmen en fietsen. En zo leerde ik nóg een sport kennen: zwemmen. Heb ik er talent voor? Absoluut niet. #ingehaaldwordendoorhoogbejaarden. Begon ik het stiekem toch best leuk te vinden? Absoluut!

Maar met enkel baantjes trekken in het zwembad loop je geen marathon uit. Ik nam me voor om dan maar extra te genieten van de minimale afstanden die ik mocht trainen. Extra genoot ik van de 10km in Zwitserland tijdens de Jungfrau marathon met mijn ASICS frontrunner teamgenoten. Alleen de laatste 2km last. Eigenlijk had ik de marathon al een beetje opgegeven, maar ik bleef trouw mijn ‘fiets/zwem/bijna-niet-hardloopschema’ volgen. Half september mocht ik proberen met de Dam tot Damloop de 10EM (16km) te rennen. Bij pijn: stoppen. Dus bij geen pijn: doorgaan?

Stél je hebt geen pijn, waarom loop je de Dam tot Damloop dan niet twee keer?’  Het geniale idee van een teamgenoot. Mijn hartslag schoot naar boven de 200bpm. Stél dat zou lukken dan had ik alsnog 32km op 1 dag in de benen. Wat had ik nog te verliezen?

AND I DID IT! Zonder pijn en twee medailles rijker! De week erop verklaarde de fysiotherapeut mijn knie genezen. Was het de kinesiotape die ik braaf plakte?  Of de rust die ik gepakt had? Of de massage van de fysiotherapeut? Mijn knie was in ieder geval bizar snel genezen.

Afgelopen weekend heb ik 33km pijnvrij achter elkaar kunnen trainen. Dat betekent dat mijn langste duurloop erop zit en de top van de piramide gepasseerd is! Het aftellen is nu écht begonnen. Het enige was ik nu moet doen is fit en blessurevrij blijven.

 

Think like a proton – always positive

Ondanks dat de afgelopen 16 weken misschien niet helemaal verlopen zijn zoals ik gehoopt had, heb ik er wel veel van geleerd. Ik heb mezelf weer een stukje beter leren kennen, ik heb het zwemmen ontdekt en ik ben het hardlopen nog meer gaan waarderen. De bochten en hobbels die ik ben tegengekomen, hebben me mentaal sterker gemaakt. En die mentale kracht ga ik optimaal benutten tijden de marathon.

 

Zie ik je 15 oktober in Amsterdam? 

 

Liefs, Celeste

 

*Voor degenen die niet bekend zijn met Harry Potter: de Nimbus 2000 is een hele snelle bezemsteel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.